Wpływ zaburzeń w układzie hormonalnym na układ ruchu
Zgłębiamy dalej temat problemów w układzie mięśniowym u psów z podwyższonym poziomem kortyzolu we krwi spowodowanym chorobą Cushinga
W 2022 roku międzynarodowe grono znakomitych specjalistów endokrynologii weterynaryjnej (m.in. Federico Fracassi, Ian Ramsey, Edward C. Feldman) opublikowało artykuł podsumowujący obserwacje przeprowadzone na grupie psów z chorobą Cushing u których doszło do sztywności mięśni.
Autorzy włączyli do badań grupę 37 psów z przysadkową postacią choroby Cushinga. Zmiany mięśniowe dotyczyły najczęściej kończyn tylnych (22 psy), wszystkich 4 kończyn (9 psów), najrzadziej samych kończyn piersiowych (6 psów). U 10 z badanych psów choroba mięśni i postępowała obejmując kolejne kończyny, aż do niemożności przemieszczania się, a dwu psów również mięśnie żuciowe.
Niestety nie wiemy, jak późno w toku choroby właściciel zgłosił się na badanie. W 23 przypadkach hiperkortykolizm wykryto 1-36 miesięcy przed stwierdzeniem zmian w mięśniach. A w 11 przypadkach zmiany w mięśniach stwierdzono 1-12 miesięcy przed wykryciem hiperkortykolizmu.
Wszystkie psy otrzymywały mitotan lub trilostan i u większości wystąpiła poprawa jeśli chodzi objawy choroby Cushinga, ale nie jeśli o zmiany w mięśniach. Poprawa nastąpiła natomiast u 5 z 15 psów, u których zastosowano dodatkowe leczenie.
Co ciekawe, wśród tych dodatkowych terapii, fizjoterapię zastosowano tylko w 6 przypadkach.
Mechanizm zmian w mięśniach, towarzyszący hyperkortykolizmowi, nie jest wyjaśniony. Psy przejawiają objawy osłabienia i szybkiej nużliwości mięśni oraz sztywność mięśni. U znacznego procenta z nich stwierdzane jest włóknienie mięśni, atrofia mięśni typu II indukowana sterydami, zmiany w nerwach (nieprawidłowe osłonki nerwowe, degeneracja aksonów).
Co zwraca uwagę, w żadnym przypadku u psów, u których w chwili diagnozy nie stwierdzano jeszcze odchyleń od normy w zakresie tkanki mięśniowej, nie zastosowano fizjoterapii jako działania profilaktycznego.
Z mojego doświadczenia wynika iż, fizjoterapia (terapia ENF, akupunktura, kinezyterapia) jest w stanie utrzymywać w dobrej kondycji prawidłowo leczonych farmakologicznie pacjentów, u których zmiany te jeszcze nie wystąpiły lub są umiarkowane.
Rokowanie u pacjentów z miotonią, sztywnością i dużymi zanikami jest dużo gorsze.
Co więcej, jak wspominają autorzy artykułu, u ludzi u których występuje objaw miotoniii dystroficznej (miotonia: utrudnione rozluźnienie mięśnia po fazie skurczu), fizjoterapia pomaga w niewielkim stopniu. U tych pacjentów pomaga farmakoterapia, ale zauważono również pewien pozytywny wpływ akupunktury i terapii z wykorzystaniem kannabinoidów.
